Jeden rok i jeden dzien...

Korowód

kto pierwszy szedł przed siebie?
Kto ierwszy cel wyznaczył?
Kto pierwszy w nas rozpoznał
Kto wrogów, kto przyjaciół?
Kto pierwszy sławę wszelką
I włości swe miał za nic,
A kto nie umiał zasnąć
Nim nie wymyślił granic?
Kto pierwszy w noc bezsenną
Wymyślił wielką armię?
Kto został bohaterem?
Kto żył i umarł marnie?
Kto pierwszy został panem?
Kto pierwszy został sługą?
Kto musiał wstawać wcześnie,
A kto mógł spać za długo?

Stojąc zapatrzeni w obłoki i w niebo
Zapatrzeni w tńcu, zapatrzeni w siebie
Wciąż niepewni siebie, sobie niewiadomi
Pytać wciąż będziemy, pytać po kryjomu

Kto pierwszy był fakirem?
Kto pierwszy astrologiem?
Kto pierwszy został królem,
A kto chciał zosyać Bogiem?
Kto z gwiazdozbioru Vege
Patrząc na Ziemię zgadnie
Kto pierwszy był człowiekiem?
Kto będz ie nim ostatni?

Ile razem dróg przebytych?

Ile razem dróg przebytych?
Ile ścieżek przedeptanych ?
ile deszczów, ile śniegów
wiszących nad latarniami?

Ile listów, ile rozstań
ciężkich godzin w miastach wielu?

I znów upór, żeby powstać
i znów iść, i dojść do celu.

Ile w trudzie nieustannym
wspólnych zmartwień,
wspólnych dążeń?
ile chlebów rozkrajanych?

Pocałunków? Schodów? Książek?
twe oczy, jak piękne świece,
a w sercu źródło promienia.

Więc ja chciałbym twoje serce
ocalić od zapomnienia.